Áttu ekki örugglega árskort?

Marcin Maciejowski,  Læknirinn sagði…, 2001, olía / strigi, 97 × 124 sm  The Doctor Said…, 2001, oil / canvas, 97 × 124 cm Lekarz powiedział…, 2001, olej / płótno, 97 × 124 cmBunkier Sztuki Collection 

Hafnarhús

Á sýningunni verða verk eingöngu úr safneign Bunkier Sztuki, sem geymir eitt öflugasta safn pólskrar samtímalistar í Evrópu.  Sýnd verða ljósmyndaverk, málverk, skúlptúrar og innsetningar eftir þrjátíu listamenn frá Póllandi.

Listasafn Reykjavíkur – Hafnarhús setur upp sýningu á verkum pólskra samtímalistamanna í samstarfi við listasafnið Bunkier Sztuki í Kraká. 

Líkaminn er í forgrunni á sýningunni og voru flest verkin unnin á 21. öldinni, á tímum örra samfélagsbreytinga, tækniframfara og endurnýjaðra hugmynda um líkama, sjálfsmynd og tilveru. Sjónum er beint að líkamanum sem lifandi ferli fremur en fastmótuðu fyrirbæri. Hann mótast af umhverfi, tækni, félagslegum viðmiðum og sögum, og er ávallt í tengslum við aðra líkama, önnur líf og aðra heima.

Sýningin dregur fram fjölbreytileika og kraft pólskrar samtímalistar og setur hana í alþjóðlegt samhengi. Verkin hafa ferðast frá Kraká til Reykjavíkur, þar sem þau eru sýnd í samfélagi sem að hluta hefur mótast af pólskri nærveru. Pólverjar eru stærsti hópur innflytjenda á Íslandi og hafa auðgað íslenska menningu og daglegt líf. Það er því  þýðingarmikið að fá að nálgast þessi verk, sem eiga rætur sínar í pólsku lista- og menningarlífi, hér í Reykjavík. Sýningin skapar þannig vettvang fyrir samveru og samtal pólskrar menningar og íslensks samfélags.

Með sýningunni gefst einstakt tækifæri til að kynnast fremstu samtímalistamönnum Póllands og styrkja um leið menningarleg tengsl Íslands og Póllands.

Listamenn sem eiga verk á sýningunni:  
Marta Antoniak  
Bogusław Bachorczyk  
Barbara Bańda  
Bogna Burska  
Michał Chudzicki  
Oskar Dawicki  
Iwona Demko  
Katarzyna Górna  
Bartosz Kokosiński  
Karolina Kowalska  
Lidia Krawczyk  
Wojciech Kubiak  
Agata Kus  
Marcin Maciejowski  
Cecylia Malik  
Krzysztof Marchlak  
Małgorzata Markiewicz  
Joanna Pawlik  
Maria Pinińska-bereś  
Karol Radziszewski  
Józef Robakowski  
Jadwiga Sawicka  
Janek Simon  
Si On  
Justyna Smoleń  
Łukasz Stokłosa  
Jaśmina Wójcik  
Michał Zawada  
Jakub Julian Ziółkowski  
Alicja Żebrowska  

Lekir líkamar, sameiginlegir heimar: Verk úr safni Bunkier Sztuki í Kraká

Ásmundarsafn

Undraland: Opin vinnustofa býður börnum, fjölskyldum og öllum sem eiga leið um safnið að taka þátt í skapandi ferli þar sem unnið er með form, efni og hugmyndir á opinn og aðgengilegan hátt.
Í vinnustofunni er athyglinni beint að vinnuaðferðum Ásmundar Sveinssonar – hvernig hann vann í gegnum tilraunir, endurtekningar og náið samtal við efnið. Lögð er áhersla á einfaldan og fjölbreyttan efnivið og handverkslega nálgun, þar sem ferlið sjálft skiptir meira máli en endanleg niðurstaða.

Verið hjartanlega velkomin í Undraland í Ásmundarsafni – opna vinnustofu þar sem áhersla er lögð á samveru og lifandi sköpun byggða á aðferðum Ásmundar Sveinssonar.

Boðið verður upp á fjórar smiðjur sem verða opnar til skiptis á tímabilinu. Hver smiðja tekur fyrir ólíkar leiðir í sköpun og kynnir mismunandi nálganir að efninu. Gestir geta komið og farið að vild, dvalið stutt eða lengur og tekið þátt á sínum forsendum, einir, með öðrum eða í samveru ólíkra kynslóða.
Undraland: Opin vinnustofa er vettvangur fyrir forvitni, leik og samveru. Hér skapast rými þar sem hugmyndir verða til í höndunum, samtalið fær að flæða og listsköpun verður lifandi, opin og á forsendum þátttakenda.  

Undraland: Opin vinnustofa er sjálfstætt framhald verkefnisins Undraland: verk í vinnslu, þar sem sex listamönnum var boðið að flytja vinnustofur sínar inn í Ásmundarsafn yfir lengri tíma. Þar var megináhersla lögð á ferli listsköpunar og opið samtal milli listamanns, verka og gesta. Í opnu vinnustofunni er sú nálgun þróuð áfram, með sérstakri áherslu á þátttöku barna og fjölskyldna.

Undraland: Opin vinnustofa

Unnar Örn J. Auðarson

Sara Riel

Finnur Arnar Arnarson

Ásta Fanney Sigurðardóttir

Halldór Ásgeirsson

Amanda Riffo

Á sýningunni má sjá fjölbreytt verk sem bera merki tilrauna og þeirrar sköpunar sem átti sér stað á meðan listamennirnir unnu í safninu. Verkefnið var hugsað sem lifandi samtal milli listamanns, rýmis og áhorfanda — og eftirstöðvarnar sem nú birtast eru bæði spor, minningar og nýjar túlkanir á því sem varð til.

Á sýningunni Eftirstöðvar í Ásmundarsafni eru sýnd verk sex listamanna sem fengu úthlutað vinnustofu á safninu en í þessu sérstaka verkefni Undraland- verk í vinnslu sem stóð yfir veturinn 2025-2026 fengu sex listamenn tækifæri til að vinna í nánum tengslum við rými safnsins, anda Ásmundar Sveinssonar og daglega starfsemi þess.

Á sýningunni eru verk eftir:
Unnar Örn, Ástu Fanney Sigurðardóttur, Amöndu Riffo, Halldór Ásgeirsson, Söru Riel og Finn Arnar Arnarsson. 
Eftirstöðvar dregur fram fjölbreytt sjónarhorn og vinnuaðferðir, en saman mynda verkin líflega heild sem speglar tíma listamannanna í safninu og opnar fyrir nýjar leiðir til að skynja Ásmundarsafn og umhverfi þess.

Undraland: Eftirstöðvar

Erró

Myndin Fuglavíðátta eftir Erró sýnir teikningu af mörgum fuglum

Listasafn Reykjavíkur varðveitir heilstætt safn verka eftir listamanninn og er Hafnarhús vettvangur reglulegra sýninga á verkum hans. Þessi yfirlitssýning endurspeglar litríkan ferli listamannsins en á löngum ferli hefur hann fengist við ýmsa miðla myndlistarinnar. Þar má finna allt frá gjörningum, vídeólist, grafík, fjölfeldi og klippimyndum, til stórra verka í almannarými og málverka á öllum skala, sem hafa unnið honum verðugan sess í evrópskri listasögu.

Erró er á meðal þeirra íslensku listamanna sem náð hafa fótfestu í heimi alþjóðlegrar myndlistar. 

Á þessari sýningu verða helstu verk listamannsins og tækifæri til að kynnast ólíkum viðfangsefnum hans svo sem ádeilu á neyslusamfélagið, pólitísk deilumál og þá ofgnótt upplýsinga sem einkennir nútíma samfélag. 

Listamaðurinn Erró, fæddur Guðmundur Guðmundsson árið 1932 í Ólafsvík á Snæfellsnesi, var í fararbroddi evrópsku framúrstefnunnar á sjöunda áratugnum. Í listasögu þessa tímabils er nafn hans ekki aðeins tengt endurnýjun fígúratífs myndmáls, vegna uppfinningar hans á frásagnarmálverkum sem byggja á samklippi, heldur einnig við hræringar sem á sínum tíma voru kenndar við uppákomur og tilraunakvikmyndir. Erró sækir innblástur í hnattvædda veröld okkar með sínu látlausa flæði mynda og upplýsinga.

Yfirlitssýning þessi rekur feril Errós og er leitast við að endurspegla fjölbreytileika ferilsins allt fram til nýjustu verka hans. Sýningin bregður upp mynd af glæsilegum ferli Errós og byggir á listaverkagjöf listamannsins til Reykjavíkurborgar. Árið 1989 tók Reykjavíkurborg við stóru safni, um 2000 verkum eftir listamanninn, auk skjala og annarra gagna sem hafa mikið gildi fyrir rannsóknir sem snerta listamanninn og samtíma hans. Safnið hefur vaxið jafnt og þétt síðustu árin og telur nú um 4000 listaverk. Errósafninu var fundinn staður í Hafnarhúsi og var gjöfin grunnur þess að Listasafn Reykjavíkur hóf starfsemi í húsinu. Sýningar úr safni Errós eiga sér þar fastan sess en með þeim er leitast við að gefa innsýn í ólíkar áherslur í verkum hans.

Erró: Remix - ásamt úrvali af Víðáttum

Ásmundur Sveinsson

Myndhöggvarinn að störfum á vinnustofu sinni.

Myndhöggvarinn Ásmundur Sveinsson vann verk sín í ólík efni Hann skar út í tré, hjó í stein, mótaði í leir, yfirfærði í steinsteypu auk þess sem hann vann með járn og fundið efni. Mörg hans þekktustu verk eru uppstækkuð og úti undir berum himni víða um borgina. Verk hans urðu til í þrotlausri tilraunamennsku á vinnustofunni þar sem efni, inntak og rými kölluðust á. Þau eru ýmist hlutbundin eða abstrakt og fór Ásmundur í gegnum ýmis ólík tímabil í listsköpun sinni. Á sýningunni hverfum við aftur í tímann og inn á vinnustofu Ásmundar. Við fáum tilfinningu fyrir því sem gerðist á bakvið tjöldin í leit listamannsins að útfærslu sem hentaði hverju sinni fyrir þær hugmyndir sem spruttu fram.

Á sýningunni hverfum við aftur í tímann og inn á vinnustofu Ásmundar.

Undraland var heitið á næsta bóndabæ við þann stað í Laugardal þar sem Ásmundur byggði vinnustofu sína, „kúluhúsið“ við Sigtún. Hann bjó hér ásamt fjölskyldu sinni, byggði við og þróaði einstaka aðstöðu til listsköpunar. Húsið var endurbyggt að hluta og opnað sem listasafn og höggmyndagarður eftir andlát Ásmundar fyrir rúmum 40 árum. Markmið Listasafns Reykjavíkur þennan tíma hefur verið að sýna verk hans í allri sinni fjölbreytni og veita yngri kynslóð listamanna vettvang til að sýna eigin verk í samhengi við þá arfleifð.

Ásmundur Sveinsson (1893–1982) var einn af frumkvöðlum íslenskrar höggmyndalistar. Hann stundaði nám við Sænsku listakademíuna í Stokkhólmi, dvaldist nokkur ár í París og ferðaðist um Grikkland og Ítalíu. Ásmundur hélt alla tíð tryggð við þá afstöðu að listin ætti erindi til fólksins og ætti heima á meðal þess. Hann var kallaður alþýðuskáldið í myndlist og án efa á sú hugsjón rætur að rekja til lífsafstöðu hans ekki síður en höggmyndahefðarinnar.

Ásmundur Sveinsson: Undraland

Jóhannes S. Kjarval

Kjarvalsstaðir

Verkin spanna það tímabil sem listmálarinn Jóhannes S. Kjarval var starfandi. Þegar litið er á feril Kjarvals og hann speglaður í verkum samtíðarmanna hans sést hvernig myndlistin tekur breytingum og þróast. Tíðarandi sem var ríkjandi hverju sinni endurspeglast í ólíkum stílbrigðum og verkin gefa innsýn inn í hugðarefni höfunda, umhverfi þeirra og aðstæður. Framan af ríkti rómantísk náttúrusýn en fljótlega kom táknsæi til sögunnar og fyrstu skrefin voru stigin í þá átt að brjóta upp natúralískt myndmál.

Á sýningunni getur að líta myndlistarverk íslenskra listamanna frá um sex áratuga skeiði eftir aldamótin 1900. 

Kjarval var fæddur árið 1885 og lést árið 1972. Himinn og haf eru á milli þessara tímapunkta í menningarsögunni og samfélaginu öllu á heimsvísu. Þetta var tími mikilla félagslegra umbreytinga, iðnvæðingar, þéttbýlisþróunar og tækniframfara. Íslenskir listamenn fóru utan til náms og komu heim með nýjar hugmyndir, innblásnir af þeim straumum og stefnum sem þeir kynntust í Evrópu. Myndlistarmenn eru sannarlega ekki eylönd í heimssögunni heldur takast í verkum sínum á við ólíkar aðstæður, nýjungar, byltingar og átök. Með innreið nútímalegra gilda í íslenskt samfélag þróuðust viðfangsefni og aðferðir listamanna, myndmál var brotið upp og abstraktið ruddi sér til rúms. Nútíminn lagði að í íslensku samfélagi eins og berlega má sjá í framvindu listsköpunar ólíkra listamanna og í ævistarfi Kjarvals. 

Árið 1973, ári eftir að Kjarval féll frá, voru Kjarvalsstaðir vígðir og nefndir eftir honum.  Kjarval er einn af ástsælustu listamönnum þjóðarinnar og hafa verk hans verið til sýnis hér í hálfa öld.

Verk hans og annarra listamanna á sýningunni eru úr safneign Listasafns Reykjavíkur að undanskilinni Fjallamjólk Kjarvals sem er eitt þekktasta verk listamannsins og er fengið að láni frá Listasafni ASÍ.

Kjarval og 20. öldin: Þegar nútíminn lagði að

Anna María Bogadóttir

Anne Elise Thompson

Arthur Wellington Fowles

Auguste Mayer

Bára Kristinsdóttir

Berglind Jóna Hlynsdóttir 

Daníel Þ. Magnússon

Dýrfinna Benita Basalan

Eggert Guðmundsson

Einar Jónsson

Erla Haraldsdóttir Bo Melin

Franz Joseph Lederle

Guðjón Samúelsson

Gunnar H. Guðmundsson

Georg Guðni Hauksson

Guðmundur Ingólfsson

Gunnar Karlsson

Gylfi Gíslason

Halldór Pétursson

Hallgrímur Helgason

Hlynur Helgason

Ingi Hrafn Stefánsson

Jóhanna Ólafsdóttir

Johan Peter Raadsig

Jón Engilberts

Jón Gunnar Árnason

Jón Helgason

Karin Sander

Kolbrún Ýr Einarsdóttir

Lára Jóhannsdóttir

Linda Ólafsdóttir

Nicholas Pocock

Skarphéðinn Bergþóruson

Katrín H. Ágústsdóttir

Kristín Jónsdóttir

Louisa Matthíasdóttir

María Ólafsdóttir

Nína Tryggvadóttir

Ólafur Elíasson

Ragnheiður Jónsdóttir

Sigurður Árni Sigurðsson

Snorri Arinbjarnar

Sigurþór Hallbjörnsson

Sveinn Þórðarson

Teiknistofan Höfði

Þrándur Þórarinsson

Steinunn Gunnlaugsdóttir

Studio Granda

Særún Stefánsdóttir

Valtýr Pétursson

Vigdís Kristjánsdóttir

Þorvaldur Jónsson

Þorvaldur Skúlason

Þórarinn B. Þorláksson

Hrafn Gunnlaugsson

Peter Petersen (Bíó-Petersen)

Loftur Guðmundsson

Ósvaldur Knudsen

Kjartan Ó. Bjarnason

Óskar Gíslason

Forsíðumynd Smáborg háborg eftir Halldór Pétursson

Smáborg háborg forsíðumynd eftir Halldór Pétursson

Hvaða augum líta listamenn borgina og hvaða einkenni hennar eru dregin fram í myndmáli ólíkra kynslóða? 

Hver er myndin af Reykjavík, fyrr og nú? 

Við kynnum ný samtímalistaverk, drögum fram áhugaverð listaverk úr safneign og fáum að láni forvitnilega muni frá öðrum söfnum og stofnunum. Þar sjáum við borgina þróast frá kaupstað og sjávarþorpi til fjölþjóðlegrar menningar- og ferðamannaborgar í lifandi, brotakenndri og síbreytilegri mynd. Sýningin kallar fram spurningar um ímynd, borgarskipulag, samfélagsgerð og menningarlega sjálfsmynd. Hinu áþreifanlega er stillt upp samhliða hinu ljóðræna, hinu sögulega og hinu listræna, hinu persónulega og hinu sammannlega. Hvernig hjálpar list okkur að sjá hið kunnuglega í nýju ljósi?

Meðal listamanna sem eiga verk á sýningunni eru: Spessi, Nína Tryggvadóttir, Jón Engilberts, Louisa Matthíasdóttir, Ólafur Elíasson, Anna María Bogadóttir, Hlynur Helgason, Bára Kristinsdóttir og Skarphéðinn Bergþóruson. 

Í tilefni 240 ára afmælis Reykjavíkur árið 2026 er ásýnd borgarinnar í gegnum tíðina tekin til skoðunar á sumarsýningu á Kjarvalsstöðum. 
Samhliða sýningunni verður í boði ríkuleg dagskrá afþreyingar, viðburða og fræðslu. Verkefnið er unnið af sýningarteymi Listasafns Reykjavíkur sem samanstendur Markúsi Þór Andréssyni, Sigurði Trausta Traustasyni og Sunnu Ástþórsdóttur.

Smáborg, háborg – Reykjavík í mynd

Karin Sander er vel þekkt þýsk listakona sem býr og starfar í Berlín en hefur á síðustu þrjátíu árum  dvalið talsvert á Íslandi og nýtt landið sem viðfang í mörgum verka sinna. Á þessari yfirgripsmiklu sýningu, sem er hluti af Listahátíð í Reykjavík, eru verk sem spanna allan feril listakonunnar og gefa innsýn í verk alþjóðlegs hugmyndalistamanns sem vinnur með umhverfi okkar og tilvist á óvæntan og áhrifamikinn hátt.

Á sýningunni verður hversdagsleikinn nýr og óvæntur, sjálf verðum við önnur og hluti af höfundarverki Karin Sander.

Karin er þekkt fyrir að afhjúpa með lágmarksinngripum nýjar hliðar veruleikans. Mörg verka hennar byggja á þátttöku sýningargesta eða áhrifum umhverfisins auk þess sem inngrip hennar í rými safnsins kalla á hugleiðingar um staðinn, tilgang hans og eðli. Á sýningunni Karin Sander 1957-2057 er fjallað um staðarvitund í landfræðilegum, líkamlegum og huglægum skilningi. Sýningargestum er boðið að láta skanna sig og prenta af sér smástyttu; auðir strigar á víðavangi safna áferð við mismunandi aðstæður og neonskilti staðsetur áhorfendur í Hafnarhúsi samkvæmt mælingum GoogleEarth.  

Á sýningunni eru glæný málverk úr seríunni Veðruð málverk – málverk sem orðið hafa til með því að láta koma ómeðhöndlaðan listmálunarstrigum fyrir á óvæntum stöðum. Strigarnir draga í sig aðstæður umhverfisins yfir lengri tíma. Í stað hefðbundinnar pensilskriftar byggja þessi verk á náttúrulegu ferli veðrunar og verða þannig að sjálfsprottnum náttúrumyndum af stöðunum þar sem þeim var komið fyrir. Verkin urðu til víða um land og endurspegla áhuga listakonunnar á samspili efnis, tíma og staðar. Rammarnir hafa veðrast í öllum landsfjórðungum en á meðan hún dvaldi hérlendis síðastliðið sumar fór Karin um landið og kom fyrir strigum meðal annars í Arnarfirði, Kerlingafjöllum og á norðurhlið Hafnarhússins.

Verk Karin Sander byggja gjarnan á þátttöku sýningargesta og hugmyndum um áhrif tíma og staðar á sjálfsmynd okkar og ásýnd. Eitt umfangsmesta verk sýningarinnar er Sýningargestir 1:8. Það er tæknilega flókið og byggist upp á sýningartímanum með þátttöku gesta. Þrívíddarprent af innskönnuðum sýningargestum mynda áhrifamikinn skúlptúr um leið og verkið verður til fyrir augum gesta. 

Karin Sander stundaði nám í Stuttgart og New York og hefur gegnt prófessorsstöðu við Kunsthochschule Berlin Weißensee og ETH Zürich. Hún var fulltrúi Sviss á Feneyjatvíæringum í arkitektúr 2023 ásamt Philip Ursprung. Karin Sander hefur hlotið fjölmargar alþjóðlegar viðurkenningar, m.a. rannsóknarstyrk Whitney safnsins í New York, Rome Prize og Villa Romana. Verk hennar eru hluti af opinberum- og einkasöfnum víða um heim og má í því samhengi nefna að Listasafn Reykjavíkur og Listasafn Íslands varðveita verk eftir hana. Settar hafa verið upp sýningar á verkum hennar á virtum sýningarstöðum víða um heim svo sem Kunstmuseum Winterthur og SFMoma. Karin er höfundur áhugaverðra verka í almannarými einkum í Þýskalandi og Sviss en árið 2018 vann hún samkeppni um útilistaverk í Vogabyggð í Reykjavík.  

Sýningin Karin Sander 1957 – 2057 kynnir hugmyndalega nálgun listakonunnar við efni og rými og hvernig hún kemur okkur á óvart með nýstárlegri nálgun sinni við hversdagslega hluti, arkitektúr og stafræna miðla. 


Sýningin hefur verið rausnalega studd af Goethe-Institut, Myndlistarsjóði Íslands, Safnasjóði, i8 Gallerí (Reykjavík) og Esther Schipper (Berlin / París / Seoul).

Karin Sander: 1957-2057

Útskriftarsýning BA nemenda við Listaháskóla Íslands

Á BA-útskriftarsýningu í arkitektúr, hönnun og myndlist árið 2026 sýna um 80 nemendur Listaháskólans verk sín. 

Listasafn Reykjavíkur hýsir útskriftarsýningu nemenda á BA stigi í arkitektúrdeild, hönnunardeild og myndlistardeild Listaháskóla Íslands.

Í gegnum nám sitt hafa nemendur þróað aðferðafræði sína og skilgreint og dýpkað áhugasvið sín.
Verkin á sýningunni endurspegla þessa þróun, þar sem nýjustu rannsóknir þeirra fá form í ólíkum miðlum – í myndböndum, prentefni, teikningum, fatnaði, líkönum, þrívíðum verkum og vefsíðum.  

Hver nemandi nálgast samtímann frá sínu sjónarhorni en í verkum á sýningunni má greina vangaveltur umbreytt miðlalandslag, handverkshefð, samband líkama og fatnaðar, samkennd með skordýrum, tækifæri fólgin í smáiðnaði, söfnunaráráttu, verbúðir, berskjöldun og yfirþyrmandi stofnanir.

Dagskrá viðburða og gjörninga sem verða á safninu á meðan á sýningu stendur verður auglýst þegar nær dregur.

Leiðsögn sýningastjóra verður fimmutdaginn 14. maí. 

Útskriftarhátíð LHÍ 2026

Hugo Llanes

Á þessari sýningu fjallar Hugo um það margslungna ferli að aðlagast nýrri menningu sem innflytjandi. Hann nýtir sér undirstöður íslenskrar og mexíkóskrar menningar – tungumál, matarhefðir, listasögu og tónlist – til að kanna hvernig þessar hefðir blandast, hvaða hliðstæður koma í ljós og hvað það þýðir að tilheyra.

Hugo Llanes (f.1990) er 54. listamaðurinn til að sýna í D-sal. Þar er listamönnum sem hafa mótandi áhrif á íslenska myndlistarsenu boðið að halda sína fyrstu einkasýningu í opinberu safni.

Hugo sækir innblástur í tungumálið og blæbrigði þess: í merkingu orða, tilfærslur á milli mála og þann misskilning sem getur kviknað í slíkum þýðingum. Reynsla Hugos sem innflytjandi felur í sér að hann þýðir í sífellu orð sín og hugsanir og við það koma villur og misskilningur óhjákvæmilega upp. Eftir því sem hann dvelur hér lengur tekur menningarleg sjálfsmynd hans hægum breytingum. Fyrir sýninguna skapaði Hugo hliðarsjálfið Bonitu sem hann staðsetur á milli menningarheima, þar sem túlkun og merking eru í stöðugri þróun. Orð eru þýdd úr einu tungumáli yfir í annað og merkingin og tilfinningin sem þeim fylgir breytist eða dofnar. Á sama hátt má segja að sjálf þeirra einstaklinga sem ferðast á milli landa í þeim tilgangi að setjast að, hvort sem það er af frjálsum vilja eða í neyð, breytist í kjölfarið. Bonita reynir að halda í sína fyrri sjálfsmynd og einkenni en á sama tíma leggur hún sig fram við að tilheyra nýju samfélagi. 

Í D-sal mæta gestir verkum sem unnin eru í ólíka miðla og eru studd af burðarvirki úr stálrörum, þeim sömu og eru notuð í vinnupalla og stillansa, myndlíking fyrir ástand í vinnslu og umbreytingu.  Pönk, berskjöldun og húmor setja svip sinn á sýninguna og hjálpa til við að miðla bæði sameiginlegri og persónulegri reynslu listamannsins sem innflytjanda á íslandi.

Hugo er fæddur í Mexikó en býr og starfar í Reykjavík. Hann er með meistaragráðu í myndlist frá Listaháskóla Íslands og BA gráðu í sjónlistum frá Universidad Veracruzana í Mexíkó. Hugo hefur sýnt víða og verið virkur þáttakandi í frumkvæðum sem miða að inngildingu minnihlutahópa í íslenska myndlistarsenu, svo sem verkefnið Komd’inn, félagasamtökunum Artists in Iceland Action Visa Group, og Get Together (GETA).


D54 Hugo Llanes: Bonita

Guðrún Kristjánsdóttir

Guðrún Kristjánsdóttir, remains of snow I, snjóminjar I.

Guðrún hefur skapað sér sérstöðu í íslenskri myndlist með verkum sem skoða samband náttúru og manns, mótað af veðri og birtu á Íslandi. Hún nálgast náttúruna sem lifandi afl, þar sem kyrrð og kraftur mætast og óvænt fegurð birtist í hógværum augnablikum.  

Sýning Guðrúnar Kristjánsdóttur í Vestursal Kjarvalsstaða færir víðáttur náttúrunnar nær okkur.

Verk Guðrúnar endurspegla stöðuga leit að jafnvægi og fanga bæði hið smáa og víðfeðma í landslaginu. Í málverkum hennar birtist náttúran sem síbreytilegt ferli þar sem umbreyting og hreyfing eru í stöðugri samvinnu. Með því að tengja saman ólík efni og aðferðir – myndbönd, ljós, speglanir, rímur og tónlist – verður til staður og stund þar sem skynjunin sjálf verður hluti af verkinu. Á síðustu árum hefur hún unnið með efni úr umhverfinu – steina, jarðefni og surtabrand – og skapað verk sem bera með sér arfleifð jarðsögunnar. 
Sýningin spannar verk frá áratugalöngum ferli Guðrúnar og gefur heildstæða mynd af óþrjótandi áhuga listakonunnar á að fanga upplifun okkar af náttúrunni - frá agnarsmáum vatnsdropum til þokukenndra fjallstinda, bláma fjarskans og ljósi sem breytist á hverri stundu. Sýningin tengir saman náttúru, skynjun og tíma og kallar fram upplifun sem er bæði sjónræn og tilfinningaleg – andartak til að staldra við og finna snertingu við umhverfið. 

Ágrip listamanns: 
Guðrún Kristjánsdóttir er fædd árið 1950 og nam myndlist við École des Beaux-Arts í Aix-en-Provence í Frakklandi. Hún hélt sína fyrstu einkasýningu í Kjarvalsstöðum árið 1986 og hefur síðan sýnt víða, bæði á Íslandi og erlendis, meðal annars í Evrópu, Bandaríkjunum og Asíu. Guðrún hefur starfað sem listamaður í yfir fjóra áratugi og einnig sem sýningarstjóri, ritstjóri og fyrirlesari. Hún býr og starfar í Reykjavík og að Hlöðubergi á Skarðsströnd. Sýningin Leiðir sprettur upp úr bókverkinu Bláleiðir, sem Guðrún vann ásamt Oddnýju Eir Ævarsdóttur og Snæfríð Þorsteinsdóttur, byggðu á ævistarfi listakonunnar. 


 Guðrún Kristjánsdóttir: Leiðir

Þetta verkefni var framlag Íslands til 19. alþjóðlegu arkitektasýningar Feneyjatvíæringsins árið 2025. Sýningin segir sögu framtíðarsamfélags sem hefur lært að temja hraunflæði, nýta sér það og þannig breytt staðbundinni ógn í tækifæri til sköpunar. 

Lavaforming er framtíðarsýn í arkitektúr þar sem glóandi hraun er notað sem byggingarefni fyrir mannvirki og heilar borgir.

Sagan gerist árið 2150 þegar Íslendingar hafa beislað hraunrennsli líkt og við gerðum við gufuaflið á 20. öld. Sagan er vörðuð með atburðum sem höfðu áhrif á þróun og tækni en markmið hennar er að sýna að arkitektúr getur verið krafturinn sem endurhugsar og mótar nýja framtíð. Hraunflæði getur innihaldið nóg byggingarefni fyrir grunnstoðir heillrar borgar sem rís á nokkrum vikum án skaðlegrar námuvinnslu og óendurnýtanlegrar orkuöflunnar.

Höfundar Lavaforming eru arkitektastofan s. ap arkitektar, þverfagleg rannsóknarstofa með áherslu á tilgátuverkefni framtíðarinnar. 
Í sýningarteyminu eru Arnhildur Pálmadóttir, Arnar Skarphéðinsson, Andri Snær Magnason, Björg Skarphéðinsdóttir hönnuður og Sukanya Mukherjee arkitekt frá s. ap arkitektum, Jack Armitage tónlistarmaður og margmiðlunarhönnuður, hönnunarstofan Studio Studio og Markús Þór Andrésson, sýningarstjóri. Miðstöð hönnunar og arkitektúrs sér um framkvæmd íslenska skálans í Feneyjum með stuðningi menningar-, nýsköpunar- og háskólaráðuneytisins. 


s. ap arkitektar: Hraunmyndanir

Katrín Elvarsdóttir

Svarthvít nærmynd af fenjagreni eftir Katrínu Elvarsdóttur

Í verkunum mætast grípandi fegurð og hugleiðingar um uppruna. Hún veltir fyrir sér hvað það þýðir að tilheyra, að festa rætur – vera aðfluttur og samt hluti af heild.

Á sýningunni Blómstrandi framtíð beinir Katrín sjónum sínum að plöntum sem hafa ferðast milli heimkynna. 

Fjórar seríur sýningarinnar fjalla um inngrip mannsins í náttúruna: Plöntur eru fluttar á milli staða sem gjafir, sem eign, fyrir forvitnissakir eða í nafni rannsókna og framþróunar. Í forgrunni eru fjórar tegundir; kirsuberjatré, bananatré, fenjagreni og kínversk plastblóm, sem hver um sig býr yfir langri og áhugaverðri sögu sem tengir saman ólíkar heimsálfur.

Katrín fylgir plöntunum eftir með myndavélinni, tilgangurinn er ekki að kyrrsetja þær í tíma, heldur til að skrásetja og færa yfir í annað form. Á myndunum tilheyra þær enn öðrum heimi, þeim sem listamaðurinn skapar. Þær bera vitni um eitthvað sem flyst en gleymist ekki og þess sem getur blómstrað – jafnvel langt frá uppruna sínum.

Auga myndavélarlinsunnar fangar afmarkað umhverfi á örskotsstund, en Katrín skrásetur um leið sögu, menningu og náttúru sem spannar aldir og ólík heimshorn. Verk sín setur hún fram með margslunginni eftirvinnslu, ýmist í kjarna myndarinnar sjálfrar eða efnisvali. Verkin á sýningunni draga annars vegar fram hugmyndir um samvinnu og fjölbreytni, og hins vegar enduróm arfleifðar misréttis. Jafnvel það sem virðist göfugt, eins og að varðveita tegund, felur í sér ákvörðun um að taka plöntu úr náttúrulegu samhengi sínu og skilgreina henni nýjan stað. Þar með vakna spurningar um þekkingu og vald: hver skráir, hver flokkar og hvað fellur utan kerfa. 

Katrín Elvarsdóttir (f. 1964) lagði stund á nám í myndlist og ljósmyndun í Bandaríkjunum. Ljósmyndaverk hennar einkennast af brotakenndum en jafnframt óræðum frásögnum, þar sem leikið er með hugmyndina um sameiginlega minningarsköpun.  Verkin innihalda oft frásagnir af dularfullum atburðum sem áhorfandinn verður óafvitandi hluti af, þar sem ákveðnir hlutir eru sýnilegir en öðru er leyft að liggja á milli hluta, og það sem útaf stendur kallast fram í hugskotsjónum áhorfandans. Þannig gerast verkin innan óræðs tíma og sögusviðs, uppfull tilvísana og styðjast við kvikmyndalega aðferðarfræði, mjúkan fókus og snarpa notkun ljóss og skugga. 





Katrín Elvarsdóttir: Blómstrandi framtíð

Kristín Helga Ríkharðsdóttir er 53. listamaðurinn til að sýna í D-sal. Hér er listamönnum sem hafa mótandi áhrif á íslenska myndlistarsenu boðið að halda sína fyrstu einkasýningu í opinberu safni. 

Silkimjúk er ný vídeóinnsetning þar sem við fylgjum konu með óslökkvandi þrá eftir fullkomlega sléttum fótleggjum. Þessi löngun breytist smám saman í þráhyggju og óútskýranlegan ótta við stutt, dökk hár. Atburðarrásin er aðlaðandi og truflandi í senn. Fegrun öðlast nánast yfirnáttúrlegan blæ í gegnum absúrd húmor, sykursæta áferð og áráttukennda áherslu á fótleggina í staðfastri trú á umbreytingu.   

Kristín Helga Ríkharðsdóttir (f. 1993) vinnur þvert á miðla og færir í ólík form hugmyndir úr eigin upplifun, sögum og hversdagslegum fyrirbærum. Með málverkum, ljósmyndum, skúlptúrum, vídeói og hljóði beinir hún sjónum að ofurraunveruleika hversdagsleikans. Í verkum sínum skoðar hún spennuna milli hins náttúrulega, manngerða og sviðsetta. Hún leitast við að endurspegla þann heim sem við lifum í, þar sem skilin milli hins sanna og tilbúna verða sífellt óskýrari.  

Kristín Helga Ríkharðsdóttir útskrifaðist úr myndlistardeild Listaháskóla Íslands árið 2016 og stundaði skiptinám við Universität der Künste í Berlín, þar sem hún einnig lauk starfsnámi eftir útskrift. Árið 2019 flutti hún til New York til að stunda meistaranám (MFA) í Studio Art við New York University og lauk því í janúar 2022.  

Verk hennar hafa verið sýnd víða, bæði hérlendis og erlendis, meðal annars í Gerðarsafni, Hafnarborg, Nýlistasafninu, Þulu Hafnartorgi. Sumarið 2024 var henni boðið að taka þátt í vinnustofudvöl hjá ISCP í New York á vegum Kynningarmiðstöðvar íslenskrar myndlistar. Stuttmyndir hennar hafa hlotið verðlaun á kvikmyndahátíðum og tónlistarmyndband eftir hana var tilnefnt til Íslensku tónlistarverðlaunanna árið 2019.  

Hún hefur hlotið fjölmarga styrki og viðurkenningar, þar á meðal styrk og fellowship frá Leifur Eiríksson Foundation á árunum 2020–2021, styrk úr Styrktarsjóði Guðmundu Andrésdóttur árið 2020, styrk frá Scandinavian Foundation árið 2019 og námsstyrk frá Landsbankanum árið 2021 fyrir efnilega námsmenn.  


D53 Kristín Helga Ríkharðsdóttir: Silkimjúk

Svarthvít mynd af Finni Arnari Arnarssyni

Hugmyndum sínum finnur hann form í margskonar miðlum, s.s. skúlptúr, innsetningum og ljósmyndum.

Finnur Arnar Arnarson vinnur oftar en ekki með samband manns og umhverfis í verkum sínum.

Finnur Arnar stundaði nám, fyrst í skúlptúrdeild en síðan í fjöltæknideild Myndlista og handíðaskóla Íslands og útskrifaðist þaðan árið 1991. Hefur samhliða myndlist sinni hannað leikmyndir fyrir leikhús, sýningar fyrir söfn og stofnanir ásamt því að kenna myndlist. Var listrænn stjórnandi og rak Menningarhúsið Skúrinn á árunum 2012 - 2014. Verk Finns Arnar eru allajafna á mörkum náttúru, mennsku og menningar - þau eru hugleiðingar um smæð mannsins gagnvart stærri og sterkari öflum og hvernig sú staðreynd breytir skynjun okkar á eigin tilveru

Undraland er verkefni tileinkað sögu Ásmundarsafns. Þar var heimili og vinnustofa Ásmundar Sveinssonar myndhöggvara (1893-1982) sem hann hannaði sjálfur og byggði á árunum 1942-1950. Lóðin var í túnfæti bæjar sem hét Undraland. Ásmundur ánafnaði Reykjavíkurborg húsið og verk sín eftir sinn dag og var þar stofnað safn helgað minningu hans árið 1983. Þá fjóra áratugi sem listamaðurinn starfaði í húsinu var það vettvangur frjórrar listsköpunar. Yfir allt árið 2025 hefur  listamönnum verið boðin aðstaða í húsinu til þess að vinna að eigin verkum í vinnslu eða hvers konar ferli og árið 2026 ríður Finnur Arnar á vaðið sem sjötti listamaðurinn með verk í vinnslu í Ásmundarsafn. 

Verkið heitir Dómur og fjallar um það að vera þetta karldýr en líka það að vera dæmdur til að vera myndlistarmaður.

„Ég bý í tjaldi inni í safninu, daga og nætur, dálítið eins og dýr. Uppi í kúlunni er ég svo að mála „dome“, svona kirkjuloft eins og er í gömlum dómkirkjum. 

,,Ég er enginn Michelangelo og ekki málari en það var hann reyndar ekki heldur. Minn dómur verður því ekki freska heldur meira svona blönduð tækni".
,,Dómar í dómkirkjum voru málaðir í þeim tilgangi að segja fólki hvernig það ætti að haga sér og hver refsingin yrði hlýddu þau ekki yfirboðurum kirkjunar. Almúginn kunni ekki að lesa á þeim tíma og þess vegna var gripið til myndmálsins."

Finnur Arnar Arnarson, myndlistarmaður.

Undraland: Finnur Arnar með verk í vinnslu

Svarthvít mynd Sara Riel í Ásmundarsafni

Með hvaða hætti hendum við reiður á náttúrunni, flokkum, skilgreinum og gerum til hennar tilkall? 

Náttúran birtist í verkum Söru með ýmsum hætti og þá liggja til grundvallar tengsl manns og umhverfis. 

Viðfansgefni Söru spanna allt frá flóru og fána til himingeimsins og í verkum sínum notar hún einstaka handverksfærni og útsjónarsemi til að skapa grípandi, sjónræna túlkun á aðkallandi málefnum. Í Ásmundarsafni mun Sara vinna með innra landslag manneskjunnar – tilfinningar, heilabylgjur og taugaboð – og skoða með hvaða hætti við mætum þeim og vinnum úr. Hvernig taka þær á sig mynd og verða hluti af sameiginlegri reynslu?  

Hún mun skoða hvernig áreiti ytra umhverfis getur myndað hnúta, flækjur og stafla í innra lífi okkar – og hvernig slík form birtast í myndmáli, líkamlegri upplifun og tungumáli. Sköpunarferlið sjálft er í forgrunni, ekki aðeins sem afurð heldur sem aðferð: leið til að losa innri spennu og umbreyta tilfinningum í efnisleg form. Megnið af ferlinu verður unnið í Ásmundarsafni, í opnu samtali við gesti og í þeirra nærveru.  

Undraland er verkefni tileinkað sögu Ásmundarsafns. Þar var heimili og vinnustofa Ásmundar Sveinssonar myndhöggvara (1893-1982) sem hann hannaði sjálfur og byggði á árunum 1942-1950. Lóðin var í túnfæti bæjar sem hét Undraland. Ásmundur ánafnaði Reykjavíkurborg húsið og verk sín eftir sinn dag og var þar stofnað safn helgað minningu hans árið 1983. Þá fjóra áratugi sem listamaðurinn starfaði í húsinu var það vettvangur frjórrar listsköpunar. Yfir allt árið 2025 er listamönnum boðin aðstaða í húsinu til þess að vinna að eigin verkum í vinnslu eða hvers konar ferli.  

Sara Riel (1980) nam myndlist við Listaháskóla Íslands og Weißensee-listaháskólann í Berlín þaðam sem hún brautskráðist árið 2006. Hún er kunn fyrir veggverk í almannarými en um leið á hún verk víða í söfnum og hefur sýnt um víðan völl.

Undraland: Sara Riel með verk í vinnslu

Hrafnkell Sigurðsson

Hrafnkell Sigurðsson, Án titils, ljósmynd, 2001

Hvert og eitt þeirra er valið með tilliti til einstaks framlags þeirra og sérhæfingar á sínu sviði, bæði hvað viðvíkur miðlum, aðferðum og viðfangsefnum. Slík stöðutaka á sér stað í framsetningu lykilverka frá ólíkum tímum í Vestursal Kjarvalsstaða og útgáfu sýningarskrár þar sem fjallað um ferilinn í samhengi listasögunnar og samtímans.

Hrafnkell er tíundi listamaðurinn sem valinn er til þátttöku í sýningaröð Listasafns Reykjavíkur á Kjarvalsstöðum, þar sem farið er yfir feril lykilpersóna í íslensku listalífi.

Verk Hrafnkels draga gjarnan fram andstæður eins og á milli skipulags og óreiðu, menningar og náttúru. Listamaðurinn beinir sjónum að því hvernig mannleg kerfi takast á við náttúrulegt niðurbrot og dregur fram fegurðina í því sem við lítum oft framhjá, til dæmis rusli, sjúskuðu yfirborði og öðru í hverfulleika daglegs lífs. Þótt verk hans spretti oft úr ólífrænu umhverfi, tekst honum á einstakan hátt að kalla fram náin tengsl við mannslíkamann. Verkin eru í senn ljóðræn og hugmyndafræðileg, en búa jafnframt yfir kynngimögnuðum og dulúðugum krafti.



Titill sýningarinnar vísar í skurðpunkt á ferli listamannsins. X markar staðsetningu, vegamót og hið óþekkta.  

Sýningin veitir yfirlit yfir rúmlega þrjátíu ára feril listamanns ásamt því að sýna ný og áður óséð verk. Hver ljósmyndasería er sett fram sem eitt listaverk, stakar einingar sem mynda saman eina heild. Áhorfendur stíga inn í hugarheim listamannsins þar sem listaverk hans turna yfir þeim. Hér er staður til að íhuga og upplifa umhverfi okkar ná nýjan hátt.

Hrafnkell Sigurðsson er fæddur 1963 í Reykjavík og hóf nám í Myndlista og handíðarskóla Íslands 1983. Í beinu framhaldi fór hann út í framhaldsnám í Jan Van Eyck Akademíuna í Maastricht og árið 2002 lauk hann M.A. gráðu í myndlist frá Goldsmiths Háskólanum í London. Ljósmyndun hefur verið hans meginmiðill frá árinu 1990 þótt listsköpun hans nái einnig yfir verk í öðrum miðlum svo sem vídeó, skúlptúr og innsetningar. Sem ungur listnemandi var Hrafnkell einnig meðlimur pönkabilly hljómsveitarinnar Oxsmá sem var ekki síður þekkt fyrir sviðsframkomu og stuttmyndir sínar. 

Hrafnkell Sigurðsson: X

Listvinnzlan er listamiðstöð og faglegur vettvangur í miðborg Reykjavíkur þar sem fatlað listafólk skapar og þróar list sína. 

Sýningin Ómur á sér rætur í Selárdal þar sem listafólk sem vinnur að verkum sínum í Listvinnzlunni skapaði verk í samtali við listheim Samúels Jónssonar. 

Þessi sýningin var á dagskrá Listahátíðar í Reykjavík sumarið 2026. 
Nú hefur hún ferðast í Ásmundarsafn og mætir þar verkum Ásmundar Sveinssonar í nýju samhengi, auk þess sem ný verk og nýir sýnendur hafa bæst í hópinn.

Í Selárdal myndaðist sterkur ómur milli verka listafólksins og sköpunar Samúels, sem var sjálfmenntaður og vann utan meginstrauma listalífsins eftir eigin sýn. Sú saga á enn erindi í dag. 
Fatlað listafólk býr yfir sterkum og persónulegum listrænum röddum en mætir enn hindrunum innan listasenunnar. 
Í Ásmundarsafni heldur samtalið áfram, nú í nánd við verk Ásmundar sem skapaði sér einnig einstakan heim þar sem list, arkitektúr og umhverfi mætast.

Sýningin vekur athygli á ólíkum leiðum inn í listina og á listafólki sem hefur mótað sitt eigið myndmál og á fullt erindi inn í miðju listalífsins. Þar mætast samtímalist og saga, ólíkar kynslóðir og ólík reynsla í verkum sem enduróma hvert í öðru.
Ómur er því bæði framhald og nýr kafli; sýning sem varð til í samtali við Samúel Jónsson en finnur nýjan hljóm í Ásmundarsafni.

Listafólk:
Andrea Gavern, Atli Már Indriðason, Ásdís Ásgeirsdóttir, Benedikta Rostan, Birkir Sigurðsson, Elín S.M. Ólafsdóttir (ESMÓ), Elín Fanney Ólafsdóttir, Elísabet Sóldís Þorsteinsdóttir, Erlingur Örn Skarphéðinsson, Esmeralda Lísa Sveinbjörnsdóttir, Frida Adriana Martins, Gígja Garðarsdóttir, Guðbjörg Lára Viðarsdóttir, Guðmundur Stefán Guðmundsson, Gunnar Már Pálsson, Harpa Rut, Helga Matthildur Viðarsdóttir, Hjördís Árnadóttir, Ingimar Azzad Torossian, Ísak Óli Sævarsson, Kári Hrafn Jónsson, Katrín Guðrún Tryggvadóttir, Kolbeinn Jón Magnússon, Kristján B. Rostan, Lilja Dögg Birgisdóttir, Luiza Katarzyna Kierzk, Margrét M. Norðdahl, Óskar Theódórsson, Rut Ottósdóttir, Sigrún Huld Hrafnsdóttir, Sunnefa Gerhardsdóttir, Úlfhildur G. Einarsdóttir, Veronica M. Jarosz, Þórir Gunnarsson (Listapúkinn) og Þorvaldur Arnar Guðmundsson.
